Archiwa tagu: mapy

Niemieckie nazwy miejscowości gmin: Dolice, Choszczno, Stargard i Pyrzyce

Barnimskunow – Barnim
Billerbek – Nadarzyn
Blankensee – Płotno
Blumberg – Morzyca
Bonin – Bonin
Brallentin – Bralęcin
Bullenwerde – Komorowo
Buslar – Burzykowo
Damniz – Dębica
Dobberphul – Dobropole
Dölitz – Dolice
Fahrzoll – Zastawie
Falkenberg – Brzezina
Friedrichshof – Skrzany
Gottberg – Boguszyny
Groß – Kussow – Koszewo
Groß – Schonfeld – Obryta
Hohenwalde – Gleźno
Jagow – Jagów
Jacobshagen – Dobrzany
Johanisberg – Janowo
Karlsburg – Szczepanka
Klein Küssow – Koszewko
Klein Linde – Wyręby
Klemmen – Kłęby
Klüssow – Kurcewo
Klützow – Kluczewo
Kollin – Kolin
Kolonie – Dölitz Kol. Dolice
Kremzow – Krępcewo
Kukmuhle – Kukadło młyn
Kummerow – Komorowo
Libbehne – Lubiana
Linde – Lipka
Lubtow – Lubiatowo
Ludolfshof – Płoszkowo
Lupoldsruh – Trzebień
Priwliz – Przelewice
Pumptow – Pomietów
Reichenbach – Radaczewo
Saatzig – Szadzko
Sabes – Zaborsko
Sammentin – Zamęcin
Sandow – Sądów
Sallentin – Żalęcino
Schönbrunn – Reńsko
Schönwerder A – Ziemomyśl A
Schönwerder B – Ziemomyśl B
Stargard in Pom. – Stargard
Strebelow – Strzebielewo
Stresen – Strzyżno
Suckow n. I – Żukowo
Treben e, – Trzebień hist.
Treptow – Trzebień hist.
Ueckerhof – Ukiernica
Verchland – Wierzchląd
Warnitz – Warnice
Warsin – Warszyn
Werben – Wierzbno
Wilhelminehof – Rutnica
Wittichof – Witkowo
Zachan – Suchań
Zadelow – Sadłowo
Petznick – Piasecznik
Burghagen – Boguszyce
Falkenberg – Brzezina

http://pl.wikipedia.org/wiki/Niemieckie_nazwy_geograficzne_w_wojew%C3%B3dztwie_zachodniopomorskim

Mogilica – cmentarzysko kultury łużyckiej

Nowy okres dziejów zapoczątkowany został przemianami związanymi z nabyciem umiejętności wytwarzania miedzi, a później brązu (Epoka brązu 1800-700 lat p.n.e.). Z tego okresu pochodzi kilka pojedynczych kurhanów, w tym jeden przebadany przez archeologów, położony w pobliżu stacji kolejowej w Ziemomyślu. W lesie pomiędzy Dolicami, Sądowem, i Mogilicą, archeolodzy z ww. ZANJKM PAN – Oddział w Szczecinie, pod kierownictwem S. Wesołowskiego i H. Bona, po przeprowadzeniu szeregu prac badawczych, potwierdzili występowanie rozległych cmentarzysk i towarzyszących im śladów osad. Należały one do tzw. kultury łużyckiej z okresu 1300-400 lat p.n.e. (nazwa pochodzi od typowych odkryć na terenie Łużyc).
kurhan
Prace archeologiczne na cmentarzysku. Mogilica.
Ten zespół kulturowy charakteryzował się swoistymi formami ceramiki (obok brązów importowanych).
kurhan
Odkryty kurhan. Mogilica.
Natomiast w zakresie nadbudowy społecznej upowszechnił ciałopalny obrządek pogrzebowy. Spalone szczątki zmarłego umieszczano w ceramicznych popielnicach (urnach). Typowy pochówek w formie okrągłego (lub owalnego) kurhanu, składał się z kamiennego kręgu (wału), o średnicy od kilku do nawet 20 m.
kurhan
Odkryty kurhan. Prace archeologiczne, Mogilica.
W specjalnym leju, po środku kręgu, znajdowała się komora grzebalna z urną, utworzona z półpłaskich, częściowo obrobionych głazów, obłożona drobniejszymi kamieniami. Do tej części grobu prowadził niekiedy specjalny korytarz zbudowany z kamieni. Całość założenia grobowego okrywał płaszcz kamienno-ziemny, tworzący kurhan.
kurhan
Część centralna grobu.
Na cmentarzysku tej kultury położonym w lesie koło Mogilicy, doliczono się około 100 kurhanów, budowanych dla pojedynczych osób. W trakcie prac wykopaliskowych natrafiano na wtórne pochówki, tzw. „wkopy”. Dotychczas przebadano 10 obiektów, które w formie odsłoniętej udostępniono do zwiedzania.
kurhan
Studenci archeologii na miejscu wykopalisk.

Wzdłuż sieci wodnej Małej Iny znajdowało się duże skupisko pojedynczych osad tej kultury, których miejscem kultu było ww., wspólne cmentarzysko.

kurhany
Skupisko kurhanów kultury łużyckiej. Mogilica.
W przeciągu dłuższego czasu, pochowano na nim łącznie ok. 1000-1500 osób. Świadczy to o dość znacznej populacji tej kultury. Jej rozwojowi sprzyjały panujące wówczas, ustabilizowane stosunki społeczne (patriarchalna wspólnota pierwotna), oparte na prostych zasadach demokracji. Nie natrafiono nigdzie na dowody świadczące o koncentracji dóbr materialnych w rękach jednostek lub grup oligarchicznych.
Prace badawcze potwierdziły ciągłość osadniczą na tym terenie także w okresie lateńskim, rzymskim i wczesnośredniowiecznym (Epoka żelaza – 700 lat p.n.e. do 500 roku n.e.).

Cmentarzysko na mapie

Geoportal krajowy

Serwis Geoportal udostępnia aplikację internetową umożliwiającą przeglądanie danych przestrzennych oraz wyszukiwanie zbiorów i usług danych przestrzennych należących do Krajowej Infrastruktury Informacji Przestrzennej.